Wijknieuws

[Alkmaarsche Courant, 25 augustus 2004]

VAN ONZE VERSLAGGEVER

HEILOO -Heiloo heeft er een mini-camping bij: In de bosjes langs de Alkmaarse Ring, ter hoogte van de Westerweg. De drie tenten worden bevolkt door vier zwervers die er genoeg van hebben om overal te worden weggestuurd. Maar ook Heiloo ziet geen andere mogelijkheid dan ze weg te sturen. Desnoods met hulp van de sterke arm.

Jaren zwerven ze al: Mafcel van Tel (35), Dorus Smit (55), Jos Kok (50) en Nico Doorgeest (48). Door het leven buiten, de alcoholverslavingen het gebrek aan rust, wegen ze tussen de 50 en 55 kilo. Ze behoren tot de groep van 150 geregistreerde zwervers in de regio. Om toch een dak boven het hoofd te hebben, leven ze in tenten. Maar nooit staan ze ergens lang. Illegaal kamperen is verboden, dus moeten de zwervers keer op keer hun biezen pakken. Goedschiks of kwaadschiks

Huis uit

Marcel: "Hoe ik in deze positie verzeild ben geraakt? Ik had een relatie en na veel geharrewar liep het spaak. Ik moest het huis uiten had schulden die verder opliepen. In 1998 overleed mijn moeder en daarna is het alleen maar slechter met me gegaan. Sindsdien leef ik op straat."

Milieuambtenaar J. Rückert van Heiloo heeft nog gekeken of hij iets voor de vier mannen kon doen. Maar tevergeefs. Het Heem, een opvanghuis voor daklozen in Alkmaar met achttien plaatsen, had geen plek en de GGZ in de regio en Willibrord in Heiloo konden evenmin van betekenis zijn op de vraag van de milieu-ambtenaar.

Zodoende had Rückert geen andere keus dan de mannen te vragen weg te gaan. "Ze moeten weg. Deze situatie is ontoelaatbaar. Ze maken een vuurtje in de bosjes, ze laten rotzooi achter, dit kan echt niet. Eerst waren het er twee, nu zitten er al vier, we moeten wel ingrijpen."

Marcel maakt duidelijk dat de vier niet vrijwillig zullen vertrekken. Ze hebben er genoeg van om overal te worden weggestuurd. Da~gaat inmiddels al jaren zo. Ze laten het op ontruiming aankomen in de hoop dat media-aandacht hun positie zal verbeteren.

Opgejaagd

"We hebben er genoeg van opgejaagd te worden. We worden niet behandeld als mensen, iedereen kotst ons uit."
Hoewel de tenten nog enige beschutting geven, is de situatie niet om over naar huis te Schrijven. Zeker niet met al die plensbuien.

"Het is klam in de tent, onze spieren doen overal zeer. En psychisch is het zwaar. Voor ons is het zo langzamerhand niet meer op te brengen;"
Wanneer het lot van het kampement bezegeld wordt, is niet bekend. De procedure om de tenten desnoods door de politie te laten weghalen is gestart, aldus Riickert.

 

Dorus Smit (rechts) en Marcel van Tel op hun illegale camping. Foto JJFoto/Dick Breddels

Dorus Smit (rechts) en Marcel van Tel op hun illegale camping. Foto JJFoto/Dick Breddels

[Noordhollands Dagblad, 28 augustus 2004]

VAN ONZE VERSLAGGEVER

ALKMAAR -De 'lastige zwerver' blijft een probleem, dat niet wordt opgelost met het herinvoeren van het verbod op landloperij, Het idee van de Amsterdamse korpschef J , Kuiper wordt in Noord-Holland niet meteen omarmd, Vooral omdat er voor deze groep weinig tot geen opvangmogelijkheden zijn.

Kuiper vindt dat zijn politieorganisatie meer mogelijkheden moet krijgen om zwaar gestoorde zwervers aan te pakken, In de 'algemene plaatselijke verordeningen van de gemeenten zou het ooit geschrapte verbod op landloperij weer opgenomen kunnen worden, om die aanpak wettelijk mogelijk te maken.

"Die mensen van de straat halen is zeker voor een bepaalde groep helemaal niet slecht", zegt Frits Muus, sociaal-verpleegkundige van de GGD in Den Helder. "Maar Kuiper zegt er niet bij waar hij ze wil laten. In een weiland met een hoog hek erom? Het lijkt toch een beetje op het wegduwen van een collectief schuldgevoel. We zijn bezig met het maken van een perfecte maatschappij en die zwervers laten zien dat het niet perfect is."

Volgens Muus wordt er in de Noordkop veel gedaan aan de opvang van daken thuislozen, ook voor de probleemgroep. "Maar voor die moeilijke groep is er eigenlijk niets geregeld. Het sociaal pension is helemaal dichtgeslibd. Er zijn 34 bedden, terwijl ik hier 212 dak- en thuislozen heb geteld. De aantallen halen ons in."

Muus ziet veel in het opzetten van een eenvoudige opvang voor overdag en 's nachts. "En dan niet alleen voor tussen kerst en maart. Want het is nu ook niet altijd een pretje om buiten te lopen." Preventie van dakloosheid is volgens Muus een ander belangrijk punt. "Dat kan bijvoorbeeld door contact te onderhouden met de nutsbedrijven. Ze kunnen ons een seintje geven wanneer ze ergens het water willen afsluiten. Dan kunnen wij nog eens gaan praten om te kijken wat de oorzaak van de problemen is."

Elly Bodaar, directeur van het Algemeen Opvangcentrum in Purmerend kent de probleemgroep. "Maar ze komen hier niet veel. De echte zwervers zijn ook zo weer weg. Ze moeten hier teveel in het gareel lopen. Ze in de gevangenis zetten helpt denk ik ook niet. En bij ons is het vrijblijvend, wij hebben niks in handen om te zeggen: doe dit en doe dat."

Ook Bodaar ziet meer in het creëren van een opvangplek. "Dat is ook moeilijk, omdat het met de hygiëne bij deze groep vaak droevig is gesteld. Maar ze kunnen dan tenminste wel leven op hun manier."

Gerrit Wiegers, teamleider in het Sociaal Pension Zaanerf in Zaandam noemt het idee van Kuiper symptoombestrijding. ,Je zou dan de hele wetgeving moeten aanpassen, zodat ook gedwongen behandeling mogelijk wordt. Op dit moment staat de privacy erg hoog in het vaandel, soms ten koste van de mensen zelf. " Om de problemen met de lastige zwerversgroep het hoofd te bieden, start er in Zaandam komende maand een project waarbij deze groep actief wordt benaderd om ze richting de hulpverlening te begeleiden.

Zwervers en daklozen blijven een probleem. Deze mensen verdienen een humane opvang. Probleem is echter dat het vaak om 'probleemgevallen' gaat. Opvang in een kinderrijke woonwijk, zoals bij 'Het Heem' in onze buurt, geeft een veel te hoog risico en veel sociale overlast. Er zijn (nog) geen ongelukken gebeurd maar veel ouders houden hun kinderen, na contact met deze dak- en thuislozen, uit angst binnen. Dit is een zeer zorgwekkende en uiterst ongewenste situatie. 

De gemeente Alkmaar onderkent het probleem maar zegt: als jullie er last van hebben dan moeten jullie ook zelf maar een andere locatie zoeken. Dit is natuurlijk grote onzin. De gemeente verschuilt zich voor haar verantwoordelijkheden. Maar de voorgestelde uitbreiding van opvang van probleemgevallen druist tegen alle afspraken en beloftes in en is sociaal niet te verdedigen.

Hopelijk beseft de verantwoordelijke wethouder Hans Meijer dit. Wij willen graag meedenken maar al het contact met Het Heem is helaas verbroken. Hopelijk komt hierin nog verandering en is het geen voorbode van 'reeds goedgekeurde definitieve uitbreidingsplannen'.

Beeld in de wijk: door aanzuigende werking Het Heem meer zwervers in de wijk.
Beeld in de wijk: door aanzuigende werking Het Heem meer zwervers in de wijk.

 

Noordhollands Dagblad, 4 september 2004]

Er is de laatste tijd nogal wat te doen in Alkmaar rondom de kaderregeling inspraak en participatie, de KIP.
Burgers, belangengroepen en ondernemers voelen zich vaak niet serieus genomen. Gemeenteraad en college worstelen met een regeling die eigenlijk niet meer past bij de politieke verhoudingen en die zich nog maar moeizaam verhoudt met de toenemende mondigheid van de burgers. Anjo van de Ven, fractievoorzitter GroenLinks, over de KIP die niet altijd de gouden eieren legt.

Het begint eigenlijk al met de verwarring rondom de begrippen inspraak en participatie. Participatie is een containerbegrip, het betekent eigenlijk gewoon meedoen met het maken van beleid. Dat kan op verschillende niveaus.Kenners noemen dat de participatieladder. Die loopt in vijf treden van volledige zelfsturing, via interactief werken en consultatie naar inspraak of alleen maar geïnformeerd worden.Daarbij zie je dat het accent verschuift van beleidsvorming (plannen maken) naar besluitvorming. Bij inspraak ben je al aangeland bij de besluitvorming.

In de KIP wordt dit onderscheid niet gemaakt en staat participatie ongeveer gelijk aan interactieve besluitvorming. En dan is het niet helder of je als deelnemer alleen meepraat of ook meebeslist.

Dit is niet met het enige probleem. De KIP legt zwaar de nadruk op de begeleidingsgroep, terwijl die slechts een van de mogelijkheden is tot interactief beleid. Andere manieren, zoals panels, workshops of enquêtes, zijn minder log.


Eigen aanpak

Elk onderwerp vraagt zijn eigen aanpak. Als je het met de burger wilt hebben over wat er gebouwd moet worden in het stationsgebied, gaat het om een veel concreter onderwerp dan wanneer je vraagt hoe we van Alkmaar een veiliger stad kunnen maken.

Burgers en ook andere private partijen willen en krijgen steeds meer directe invloed op hetgeen in de stad tot stand komt. De mondige burger van tegenwoordig kent zijn rechten en verwacht dat naar hem of haar geluisterd wordt. Mensen hebben initiatiefrecht en spreekrecht in vergaderingen en zonodig komen ze met alternatieven of zoeken langs juridische weg alsnog hun gelijk.

Bange tongen beweren wel eens dat hiermee de rol van de gemeenteraad verzwakt. Maar dat is veel te somber gedacht. Helder moet zijn waar meedenken ophoudt en waar besluitvorming begint.

Eigenlijk zijn er maar drie stappen nodig. De proloog, waarin een goed kader gegeven wordt om verder te kunnen. De dialoog: waarin partijen interactief met elkaar aan de slag gaan.

Die mondt uit in een voorstel, waarbesluiten over genomen moeten worden. En de epiloog; waar de gemeenteraad als vertegenwoordigende democratie de hoofdrol speelt. Want ook al is het draagvlak voor een plan groot, daarmee is het nog niet representatief.


Minder mondig

Formele inspraak blijft nodig als laatste middel om een besluik te beïnvloeden. Uiteindelijk beslissen de gekozen volksvertegenwoordigers, die daarbij ook toezien op de belangen van niet zo mondige burgers.

De huidige kadernota voldoet dus niet meer. Je zou beter een nieuwe KIR, een kaderregeling interactieve beleidsvorming kunnen maken. Met daarin een duidelijk onderscheid tussen de periode van het maken van plannen en de besluitvorming. Vooraf moeten de kaders helder gesteld zijn. De manier van meepraten is afhankelijk van het onderwerp en de betrokkenen.

Gedurende het maken van de plannen krijgen burgers die met eigen ideeën komen 'meespreekrecht' in commissievergaderingen. Ondersteuning van belangengroepen is een zaak van de gemeente zelf en niet van bijvoorbeeld een welzijnsorganisatie. Iedereen moet gewoon bij de gemeente terecht moeten kunnen. Daar zit immers de informatie en daar moet je ook kunnen rekenen op onafhankelijke ondersteuning, bijvoorbeeld bij een 'KIB-loket' . Hoe je het in de toekomst ook regelt, alles staat of valt met de bestuurscultuur van een stad. Ook daarover is in het Alkmaarse de nogal wat te doen. Er is veel kritiek: de buitenwereld (burgers, buren en belangengroepen) heeft vaak het gevoel dat er niet uitnodigend en inspirerend met hen wordt omgegaan. Men wordt in de meeste gevallen hoogstens aangehoord, maar echt geluisterd wordt er niet.


Defensief

De bestuurscultuur wordt ervaren als defensief,vooral gericht op het realiseren of doordrukken van eigen doelen, en als onvriendelijk, soms hooghartig. Allemaal kenmerken van een monocultuur. Die ontstaat alleen als een bepaalde groepering de overhand kan krijgen in een organisatie, en in een sfeer waarbij de blik meer gericht is op zichzelf dan op de ander. Kritiek van buiten wordt dan opgevat als bedreigend, kritiek of vernieuwing van binnenuit wordt gezien als dissident gedrag.

Samenspraak en samenwerking , met anderen, binnen en buiten de organisatie, worden daarbij steeds moeilijker, omdat vertrouwen en betrouwbaarheid het afleggen tegen machtsdenken en bestuurlijke doofheid. Geen goede uitvalsbasis voor welke vorm van participatie dan ook.

Een gemeentebestuur dat de oprechte ambitie heeft om op een open en interactieve manier de stad te besturen doet moeite om haar burgers erbij te betrekken en schept voorwaarden voor actieve deelname.

Zo'n interactieve bestuursstijl is naar buiten gericht, op zoek naar ervaring, kennis en kwaliteiten van anderen en bereid om doelen aan te passen. Zowel gemeenteraad als college kan, ieder vanuit de eigen rol, initiatieven nemen voor een interactieve aanpak.

Open vizier

Daarbij past geen defensieve, geharnaste houding en geen gesloten bestuurscultuur. Maar juist een open vizier. Want al maakt ons dat misschien wat kwetsbaar, het verruimt wel de blik.

Anjo vd Ven

ANJO VAN DE VEN
Anjo van de Ven is fractievoorzitter van GroenLinks in de Alkmaarse gemeenteraad

origineel stuk van Anjo van de Ven

Er is de laatste tijd nogal wat te doen in Alkmaar rondom de Kaderregeling Inspraak en Participatie, hierna de KIP genoemd. Die KIP legt niet altijd gouden eieren. Burgers, belangengroepen en ondernemers voelen zich vaak niet serieus genomen. Gemeenteraad en college worstelen met de vraag hoe om te gaan met een regeling die eigenlijk niet meer helemaal past bij de duale politieke verhoudingen. En zich soms ook maar moeizaam verhoudt met de toenemende mondigheid van burgers, die daarbij ook nog eens over steeds meer middelen tot directe democratie beschikken. Een poging tot verheldering. 

Begripsverwarring

Het begint eigenlijk al met de verwarring rondom de begrippen inspraak en participatie. Door ze in een adem te noemen lijkt het alsof er sprake is van een soort nevenschikking. Dat is niet het geval. Participatie is een containerbegrip, het betekent eigenlijk gewoon “meedoen”. Daar kun je verschillende niveau’s bij onderscheiden zijn. Die niveau’s worden zichtbaar als je gebruik maakt van de “participatieladder”. Die loopt in vijf treden van geen inbreng naar volledige zelfsturing:

 

 1. Informeren. De overheid legt verantwoording af  
 2. Inspraak.  Overheid biedt ruimte voor aanpassingen,
bezwaren en alternatieven
 3. Consulteren.  Overheid nodigt (gericht) uit tot meedenken
 4. Interactieve beleidsvorming Overheid maakt burgers /maatschappelijke partijen
tot “mede-eigenaar” van het beleidsproces
 5. Zelfsturing.  Overheid laat het over aan de burgers.

Deze ladder laat ook zien waar in het geheel van het beleidsproces het accent verschuift van beleidsvorming naar besluitvorming. Immers: bij interactief meedenken en ook bij consultatie ligt de nadruk op het samen plannen maken en ontwikkelen. Bij inspraak en informatie zijn we in de fase van de besluitvorming beland. In de KIP wordt dit onderscheid niet gemaakt en staat participatie ongeveer gelijk aan interactieve beleidsvorming. En dan is het niet helder of je als deelnemer nou meepraat of meebeslist.

Deze begripsverwarring is niet het enige probleem. Er komt bij dat in de KIP zwaar de nadruk wordt gelegd op het fenomeen van de begeleidingsgroep. Terwijl het instellen van een begeleidingsgroep slechts éen van de vele mogelijkheden is om interactief beleid vorm te geven. Er zijn nog heel wat andere manieren, die vaak ook veel minder log of burocratisch zijn. Afhankelijk van het onderwerp waarop je beleid wilt maken, kan gekozen worden voor een begeleidingsgroep, panels, workshops, wijk- en buurtbijeenkomsten, enquetes, tot zelfs een interactieve markt, zoals onlangs in Wormerland werd gehouden. Als we het met de burgers van de stad willen hebben over wat er gebouwd moet worden in bijvoorbeeld een stationsgebied, gaat het om een veel concreter onderwerp, dan wannner we de inwoners vragen om mee te denken over de vraag hoe we van Alkmaar een veiliger stad kunnen maken. Dat kan dus om een andere aanpak vragen.


Mondige burgers en directe democratie

Burgers en ook andere private partijen willen en krijgen steeds meer directe invloed op wat er in de stad tot stand komt. De mondige burger van tegenwoordig kent zijn rechten, is doorgaans goed geinformeerd en verwacht van een stadsbestuur dat er naar hem of haar geluisterd wordt.

Deze vorm van direkte democratie heeft de laatste jaren ook meer middelen en mogelijkheden gekregen. Naast de inspraak en participatie-regeling kennen we ook het referendum, initiatiefrecht, en uitbreiding van het spreekrecht. In sommige commissievergaderingen van de gemeenteraad zien we ook al gebeuren dat het spreekrecht er toe leidt dat insprekers over hun onderwerp eigenlijk gewoon meevergaderen.

En als dat de burgers nog geen of onvoldoende soulaas biedt organiseren zij zelf bijeenkomsten, komen met alternatieven of zoeken langs juridische weg alsnog hun gelijk.

Bange tongen beweren wel eens dat hiermee de rol voor de vertegenwoordigende democratie, de gemeenteraad dus, verzwakt. Maar dat is veel te somber gedacht. Wel is het nodig om goed na te denken over de manier waarop we beleid en bestuur van de stad gaan vormgeven, als we ook willen dat inwoners meer directe zeggenschap hebben.

Het meest helder is dat toch als duidelijk de grens wordt gemarkeerd wordt daar waar beleidsvorming en het meedenken erin ophoudt en waar besluitvorming begint.

Beleid komt immers niet uit de lucht vallen. Soms nemen burgers het initiatief, vaak komt het van het gemeentebestuur. Eigenlijk zijn er maar drie stappen nodig. De proloog: waarin een goed kader gegeven wordt met voldoende informatie om verder te kunnen. De dialoog: waarin partijen met elkaar interactief aan de slag gaan. Die mondt uit in een voorstel, waar besluiten over genomen moeten worden. En de epiloog; waar de gemeenteraad als vertegenwoordigende democratie de hoofdrol speelt. Immers de optelsom van alle belangen en visies is niet per definitie gelijk aan het algemeen belang. En al is het draagvlak tijdens die interactieve fase nog groot gebleken, representatief is dat niet. Daarom blijft de meer formele inspraak ook nodig, omdat daar de laatste kans geboden wordt om het besluit nog bij te stellen. En de gekozen volksvertegenwoordigers wikken, wegen en beslissen.

Interessant, maar even een zijspoor, is daarbij de vraag of je daarbij niet met een veel kleiner gemeenteraad toe zou kunnen. Immers bij een goed georganiseerd interactief beleidsproces kunnen ook politieke stromingen al in een eerder stadium meepraten...

Een cruciale rol speelt het gemeentebestuur ook als het gaat om de belangen van de niet zo mondige burgers. Interactief werken is niet alleen bedoeld voor de ervaren “inspraaktijgers”. Ook inwoners die, die om wat voor reden dan ook, niet zo gemakkelijk hun stem laten horen moeten mee kunnen doen. Zij hebben daar alleen wat meer ondersteuning bij nodig dan anderen.

 

Conclusie is eigenlijk dat huidige kadernota niet meer voldoet. Het is tijd om een nieuwe KIP uit te broeden die dan beter de naam KIB kan krijgen, omdat het zou moeten gaan om een Kaderregeling Interactieve Beleidsvorming.

Kernpunten daarin:

1. Onderscheid tussen de fases van beleidsvorming en besluitvorming.

2. Heldere kaders, vraagstellingen of startnotities, hetzij vanuit de raad, hetzij vanuit het college.

3. Gebruik maken van verschillende werkvormen, afhankelijk van het beleidsonderwerp en toegesneden op (groepen) deelnemers die er bij betrokken zijn.

4. In de fase tot aan besluitvorming krijgen burgers die met ideeen of eigen initiatieven komen debatrecht of “meespreekrecht “ in commissievergaderingen.

5. Ondersteuning van burgers, belangengroepen en andere private partijen is een zaak van de Gemeente zelf en niet van bijvoorbeeld een welzijnsorganisatie. Iedereen moet gewoon bij de gemeente terecht moeten kunnen. Daar zit immers de informatie en daar moet je ook moeten kunnen rekenen op onafhankelijke ondersteuning, bijvoorbeeld vanuit een nieuw in te stellen interactief beleidsloket, het KIB-loket

Met een heldere leidraad in de hand is het voor alle partijen aantrekkelijker om met elkaar op te trekken. En is de kans op een breed draagvlak voor het te nemen besluit flink groter geworden.

Bestuurscultuur

Hoe je het in de toekomst ook regelt; alles staat of valt met de bestuurscultuur van een stad. En die is niet in een regeling vast te leggen.
Ook over die bestuurscultuur is in het Alkmaarse de laatste tijd nogal wat te doen. Er is veel kritiek te horen en samengevat komt die er op neer dat de buitenwereld (burgers, buren en belangengroepen) vaak het gevoel heeft dat er niet uitnodigend en inspirerend met hen wordt omgegaan. Men wordt in de meeste gevallen hoogstens aangehoord, maar echt geluisterd wordt er niet.

De bestuurscultuur wordt ervaren als defensief, vooral gericht op het realiseren - of doordrukken- van eigen doelen, als onvriendelijk en soms als hooghartig. Allemaal kenmerken en daarmee ook risico’s van een mono-cultuur. Een mono-cultuur ontstaat alleen als een bepaalde groepering de overhand kan krijgen in een organisatie, en in een sfeer waarbij de blik meer op gericht is op zichzelf dan op de ander. Kritiek van buiten wordt dan opgevat als bedreigend voor de eigen positie, en kritiek of vernieuwing van binnenuit wordt gezien als dissident gedrag. Samenspraak en samenwerking met anderen, binnen en buiten de organisatie worden daarbij steeds moeilijker, omdat begrippen als vertrouwen en betrouwbaarheid het afleggen tegen machtsdenken en bestuurlijke doofheid. Geen goede uitvalsbasis voor welke vorm van participatie dan ook.

Een gemeentebestuur dat de oprechte ambitie heeft om op een open en interactieve manier de stad te besturen doet moeite om haar burgers bij dat bestuur te betrekken en schept voorwaarden voor actieve deelname. Zo’n interactieve bestuursstijl is naar buiten gericht, op zoek naar ervaring, kennis en kwaliteiten van anderen en bereid om doelen aan te passen.

Zowel gemeenteraad als college kunnen, ieder vanuit de eigen rol, initiatieven nemen voor een interactieve aanpak. Maar samenwerking tussen deze twee is wel geboden. Je moet immers niet elkaars werk over willen doen...

Daarbij past geen defensieve, geharnaste houding en geen gesloten bestuurscultuur. Maar juist een open vizier. Want al maakt ons dat misschien wat kwetsbaar, het verruimt wel de blik... 

 

Anjo van de Ven
Fractievoorzitter GroenLinks Alkmaar.